24 Aralık 2008 Çarşamba

dönüşlü düşünceler

dışarıda bembeyaz, lapa lapa kar yağıyor ama ben karanlıklar içindeyim.kendimi yalnız hissediyorum. gözlerimin önünden yaşanmış anlar geçiyor. mutluluktan bulutlarda gezdiğim anlar... ne çabuk indim o bulutlardan.. ne çabuk düştüm aşağı... dünya bulutlar gibi değilmiş her seferinde bunu öğrendim. ama hiç pes etmedim. tekrar tekrar denedim.. aradım... beni o bulutlara çıkaracak ve benimle orada yaşayacak insanı

umudum tükenmeye yüz tuttu. her sabah gözlerimi açtığımda başucumda gülen gözlerle bana bakacak insanı aramaktan yoruldum. alıştım yükselip düşmelere... şimdi acıtmıyor hiçbirşey. yaralamıyor eskisi kadar gitmem deyip gidenler. alaycı bir gülümseyiş dudaklarımda...

bitmeye mahkum hersey diyorum kendi kendime.nasıl geldiyse öyle gidecek. hatta daha da hızlı. bir sabah uyandığımda bakacağım yok olmuş. aşina bir koku kalmış geriye.

alışmamak lazım hiçbirşeye. tek başımızayız şu kısacık ama bitmek bilmeyen ömürde. hayal kırıklarımız kesmesin diye yüreğimizi, teslim etmemeliyiz ruhumuzu bizi bulutlara çıkaran meleklere.

belki bir teşekkür etmeliyiz yalnızca. mutluluğun da acının da dibine vurdurdukları için....

3 yorum:

bi dost dedi ki...

can yücel derim.. körü körüne yaşamak derim.. oku derim...

efsa dedi ki...

güzeldi :((

maça kızı dedi ki...

-bi dost-
ewt biliyorum onu. kesinlikle tam şuan içinde bulunduğum duruma uygun yazılmış bişey..

-efsa-
teşekkür ederim.ayrıca bloguma hoş geldin:)