28 Eylül 2008 Pazar

RÜYAM:)

Bu günlerde anlamsız ve karışık rüyalar görüyorum. Karışık ama eğlenceli rüyalar. Uyanınca hatırlıyorum rüyayı. Sonra da ne komik şey diye düşünüp gülüyorum:)

Bu gece bizim evin boyandığını gördüm. Duvarlarda yürüyen boyacılar vardı. Duvarlara koyu yeşil üzerine kocaman kocaman yuvarlaklar çizmişlerdi ve hepsi farklı renkti. Pembe,sarı,turuncu…arkadan da cıstık cıstık müzik sesi geliyor.sanki adamlar boya yapmaya değil de eğlenceye gitmişler gibi.

Adamlara yaklaşıp soruyorum bu ne böyle diye şimdi bunlar moda diyo:))

Annem hemen yanıma geliyo bu adamlar ne yapıyor evi ne hale getirdiler böyle diye bende annemi bilgilendiriyorum(!) dur anne dur şimdi böyle modaymış diyorum:))

sonra aynı adamlar duvarlardan yürüyerek gidiyor. Ellerinde fırçalarla yan apartmanları boyaya boyaya devam ediyorlar…

sabah uynadığımda birden rüyayı hatırladım ve gülümsedim. Ne anlama geliyor acaba diye düşündüm ama bir anlam veremedim. Size anlatma kararı aldım. okuyun bakalım ne anlamlar çıkacak

27 Eylül 2008 Cumartesi

BENİM HALA UMUDUM VAR

insan herseye rağmen mutlu mu olmalı?herşey bu kadar ters giderken yine de aralara sıkışmış küçük şeyleri düşünüp mutlu olunabilir mi?
ben başaramıyorum...
tam kendimi iyi hissediyorum hersey güzel olacak diyorum gün geçmiyor ki kötü bir haber alayım.
yine dünyanın sigarasını içtim...
oysa iki gündür içmiyorum diye düşünüp mutlu olmuştum daha bu sabah.
planlarımda küçük değişiklikler yapmam lazım. herseyden, herkesten uzak bir yere mi gitsem acaba?gelecek planlarımda yer alan abanttaki küçük orman evinde kalma süresini,süresiz uzatma kararı aldım. yeter artık diyene kadar... ve bir köpek alma kararını da ekledim ucuna...
aslında bir tavşan da beslemek istiyorum ama çiçeklerim de olsun istiyorum. tavşanın evdeki çiçekleri yiyebileceğini ve orayı burayı kemirme ihtimalini düşünürsek bi seçim yapmam lazım.
oyum çiçekten yana:)
yazdıkça biraz olsun neşem yerine geldi sanki. birde mazhar alanson sarkısı söyleyeyim tam olsun:)
benim hala umudum var
isyan etsem de istediğim kadar
inat etsem bile bırakmazlar sahibim var.
benim hala umudum var
seviyorlar bazen soruyorlar
hayran hayran seyret
ister katıl ister vazgeç.
güzel günler bizi bekler
eyvallah dersin olur biter.
boynum büküp önünde ağlasam sessizce
şu garip gönlüm affolur mu?
bu fırtına durulur mu?
benden adam olur mu?
korkarım aşka zararım dokunur mu?

elveda sana yeter tamam
bitsin artık bu dram bu fotoroman
ham meyvayız hala
koparmışlar dalımızdan.

güzel günler bizi bekler
eyvallah dersin geçer gider
bıraksam kendimi şöyle oh ne rahat
bu da geçer gülüm yaşamana bak
alınacak dersler var
sorulacak sorular
bu da geçer gülüm bizden bu kadar...

24 Eylül 2008 Çarşamba

ÖYLESİNE...

içim sıkılıyor...
kızgınım ve kırgın... kime, neye kızgın olduğumu kendim bile bilmiyorum. sana mı, ona mı kendime mi, hayata mı, kadere mi?
akılma geldiğin zamanlarda göğsüm ve midem arasında kocaman bi demir varmış gibi hissediyorum. hemen bi sigara yakmak, dumanı ciğerlerime sonuna kadar çekmek ve kendimi boğmak geliyor o zaman içimden.
bazen öyle kötü şeyler düşünüyorum ki senin için...beddua kıvamında... ama sonra pişman olup bütün sözlerimi geri alıyorum. sonuçta, mutlu olmasını isterim herkesin...
bencilliğin lüzumu yok diyorum...
kendi kendime seninle konuşuyorum. karşımdaymışsın gibi... içimden geçen ama sana söyleyemediğim herseyi söylüyorum. bir yanı eksik olmuyor bu konuşmanın. vereceğin cevapları, yüzünün alacağı şekli, bana gülümseyerek bakıp her sözden bir komiklik çıkarmaya çalışacağını ve konuyu olabildiğince çabuk kapatmaya çalışaçağını biliyorum nasıl olsa...
konuştuklarım yetmiyor bir de yazıyorum...

sana yazıyorum...hiç okumayacağın yazılar... işte bir tanesi daha...

23 Eylül 2008 Salı

EKİNOKS


Bugün 23 eylül… ekinoks… gece ve gündüz eşit. Ve gitgide geceler daha da uzun olacak. Gecenin uzun olması demek daha çok sigara içmek demek. Daha çok yalnızlık, daha çok can sıkıntısı... daha az gün ışığı, daha az içime dolan yaşama sevinci…

yine mi bahar gelsin diye bekleyeceğiz? Ne çabuk geçiyor şu yaz mevsimi… ne çabuk kısalıyor gündüzler… ne çabuk bitiyor sevdiğim şeyler…


”Bitti o sevda kesildi çığlıkları martıların
Su gibi bitti, suya karşıt gibi bitti
İtti kıyıyı adına deniz dediğimiz şey
Unuttuk ikimiz de her türlü yetinmezliği
Kaybetti kumarda gözlerim
Kaybetti kumarda gözleri.

Bir koru rüzgarlandı göğüs boşluğumuzda sanki
Uzaklaştı ağaçlar birbirlerinden
Yakınlaştı ağaçlar birbirlerine
Yani her soluk alıp verişimizde bizim
Bir mekik gibi kalbin
Bir mekiği gibi kalbim
İşleyip durdu bu yitikliği yeniden.

Ne kaldı
Farkında mısın bilmem
Gündüzler…
Gündüzler biraz azaldı.”

*bu bir edip cansever şiiridir

21 Eylül 2008 Pazar

YAĞMUR

hayatım boyunca bir kereden başka hiç keyif almadım yağan yağmurdan. ne kadar çok ıslanmıştım o gece.. hiç acelem yoktu eve ulaşabilmek için. yağmurun her bir damlası indikçe üzerime ayrı bir mutluluk katmıştı bana. sırılsıklam eve döndüğümde bir şikayetten ziyade yüzümde aptal bir gülümseme vardı.mutluydum...

o bir istisanaydı...

sevmiyorum ne pencereden yağmuru izlemeyi,ne yağmurda yürümeyi ne de ıslanmayı...

20 Eylül 2008 Cumartesi

HAYATI YOLUNA KOYMA ÇALIŞMALARI - 2


Az önce dışarı çıktım. Yürüdüm biraz… kendi kendime konuştum yürürken… İnsan planlı olmalıdır dedim sonra ve gelecekteki yaşayacağım hayatı düşündüm. Önce amaçsızca yaşıyormuşum gibi hissettim. Hiçbir şey yoktu gelecekle ilgili aklıma gelen. Ama yürüdükçe hepsi bir bir dizildi aklıma.

Birincisi ve en önemlisi kpss. Adam gibi çalışıp sınavdan ii bi puan almam gerekiyor ki planlarım gerçekleşmeye biraz daha yakın olsun.

Neyse sınavı geçmiş ve atanmış kabul ediyorum kendimi:)

Güzel bir ev tutacağım önce. Rahat koltuklar alacağım. Yumuşak halılar ve yastıklar… güzel tablolar duvarda ve küçük biblolar raflarda…
Ödenmesi gereken taksitlerim ve buzdolabının üzerine tutturulmuş faturalarım olacak.
Düzenli bi işim olacak her sabah kalkıp gideceğim ve biraz daha fazla uyumak için hafta sonunun gelmesini iple çekeceğim…
İşten gelip kendime yemek yapacağım. yalnız yemek pek hoşuma gitmese de sadece kendi sevdiğim yemekleri yapmaktan ve yemeklerimi birinin beğenmesine gerek olmadığından mutlu olacağım
:)

Bir araba alacağım. Küçük birşey olsun…(nasıl olsa tek kişiyim)

Tatillerde gezmeye gideceğim. Öncelik Abantta... ormanın ortasında bir evde birkaç gün geçirmek istiyorum. Akşamları şömineyi yakıp şarap içebileceğim sabah ormanda yürüyüşe çıkabileceğim bir ev… Sonra sırada Prag var.. tabi bu arada bana arkadaşlık edecek birini de bulmam lazım. Tek başına şömine karşısında şarap içmek ve Prag da gezmek pek eğlenceli olmasa gerek…:)
Evlenen arkadaşlarımın düğünlerine gideceğim… sen daha evlenmiyor musun sorularını hiç duymamış gibi yapıp sahnede göbek atacağım
:)
Başka başka yerlere tayin isteyip türkiyenin gezebildiğim kadar çok şehrini gezeceğim. Her seferinde yeni bir başlangıç yapacağım. yeni meraklar, umutlar olacak içimde.
Yıllar sonra hala zayıf ve hala sevimli bir orta yaşlı olunca bu yazımı okuyup yazdıklarımın ne kadarının gerçek olduğuna bakacağım…

19 Eylül 2008 Cuma

HAYATI YOLUNA KOYMA ÇALIŞMALARI - 1

Sonunda valizimi boşalttım...
Hayatımı bi şekilde düzene sokmanın vakti gelmiş de geçmişti bile.canım arkadasım her ne kadar tam olmamış ama idare eder desede odamı temizledim.
Uzun zamandır hiç bu kadar düzenli olmamıştı. masa, üzerindeki panayırdan kurtulduğuna ne kadar sevindi görmelisiniz.yerlerde oraya buraya atılmış kıyafetler, cdler... dağınık yatağım, gözyaşıyla ıslanıp ıslanıp kuruyan kağıt mendiller, izmaritle dolu kültablası...
Parçaları sökülmüş, vidaları oraya buraya saçılmış bi makine gibiydim. teker teker yerine takıyorum şimdi hepsini...
eskisinden daha sağlam olacak.. yakında...

17 Eylül 2008 Çarşamba

VALİZ


Hiçbir şey yapmak istemiyorum bu sıralar. Valizim bir haftadır köşede duruyor geldiğimde bıraktığım gibi. Boşaltmadım bile. Her an alıp bir yere gidecekmişim gibi…
Valizimi doldururken ne kadar heyecanlıydım oysa. Bunu şurda giyerim bunu şurda kullanırım diye ince ince düşünmüştüm. Ama bir çoğuna dokunmadım bile. Ve şimdi eve döndüm. Bir ay önce heyecanla çıktığım eve…
Uzaktan seyrediyorum valizimi. Nasıl da sessiz kösede duruyor. Tekerleklerinde hala tozları var gezdiği yerlerin. Yollar…sokaklar…otogarlar…istasyonlar…ve içinde hala boşaltmaya kıyamadığım anılar…

NE ÖNEMİ VAR..?

Her gün kendi kendine unuttum deyip aniden hatırlamak ne zor… ufacık bir bakışını, gülüşünü benzetip birine aklıma düştüğünden haberin bile yok senin. Adının birden dilimden çıkıvermesi, bana gülümseyerek söylediğin sözleri bir başkasında duyuvermek bazen…
Sakladım… Hala duruyor içimde hiç görmediklerin… hiç görmek istemediklerin belki de…hiç sezmediklerin... Hiç hissetmediklerin… Oysa bir kez baksaydın taa içime görecektin. Bir kez deneseydin kalbini açmayı tekrar kapatıp gidemeyecektin belki de…
Şimdi öyle uzaksın ki… ve öyle imkansız ki ikimiz için kurduğum hayaller. Sabah erkenden kalkıp güneşin doğuşunu bile izleyemedik seninle. Başım omzunda, gözlerim yarı uykulu… Yada binip arabaya hiç gitmediğimiz bir şehre gidip gezmedik el ele… Sen araba kullanırken “çok hızlı gidiyorsun yavaş ol biraz” diyecektim sana. Sen korktuğumu düşünüp alaycı bakışlarınla bakıp gülecektin. Kısık gözlerini yavaşça kapatıp uyuduğunda saçlarını okşayacak, yüzüne bakacaktım daha kaç geceler…
Olmadı… yapamadık. Şimdi farklı yerlerde, farklı hayatlar yaşıyoruz seninle. Birbirimizden habersiz. Kurduğum hayaller önemsiz…

16 Eylül 2008 Salı

DÜĞÜM...

“Kopan bir ipe sımsıkı bir düğüm atarsanız ipin en sağlam yeri artık bu düğümdür. Ama ipe her dokunuşunuzda canınızı acıtacak yine o düğümdür..”

Ne çok kopan ip ve ne çok düğüm var şu kısacık hayatımda.. ellerimi gezdiriyorum o düğümlerde.. usul usul… bir bir gözlerimin önüne geliyor kopuşları… ama tek bir tanesinden başka canımı acıtan yok içlerinde...
Sen öyle umarsız gezinirken kilometrelerce uzakta, ben düğümlerimi okşuyorum sessiz akşamlarda. Canım acıyor…
Aşk böyle birsey işte.. severken ve sevilirken şiddetinden acıtan... elini tutarken hasretini çektiren, gözlerinin içine bakarken üzerinden, ruhundan, içinden tırlar geçiyormuş hissi veren…
Dünyanın en mutlu insanı olmakla bir enkaz olmak arasında çok da uzun bir zaman bulunmayan bir yolculuk aşk.İnce bir duvarın üzerinde yürümek gibi. Kollarını açıp mutluyum diye bağırmak istersin bir an. sonra bir bakmışsın dengen kaybolmuş düşmüşsün aşağı…öyle ani…
Bir sabah gözlerini açarsın.Bugün diğer günlerden farklıdır. Ne oldu diye düşünürsün. Anlayamazsın hiçbirsey.. Burnuna o aşina koku gelse diye beklersin, kapıdan gülerek girsin istersin ama hayır! Yoktur artık o… “ama daha dün...” diye başlayan cümleler ne onu getirir sana ne de seni teselli eder.
Evet, o artık senin. Bu aşktan tek kazancın… daha sağlam bir ip ve yeni bir düğüm…