26 Eylül 2009 Cumartesi

aynada kendime bakıyorum. arkamdan bana sarılan kolların yok. gece yarısı uyandığımda beni seyrederken bulduğum gözlerin de...
otobüs biletleri olmasa inanmayacağım aylar mı geçti yoksa sadece günler mi? 23 eylülde gece ile gündüzü birlikte eşitlemedik mi seninle? bak artık geceler de uzuyor nerdesin???
birşeyler sürekli beynimi kemiriyor.
aynı anda birbirinden beter milyonlarca düşünce
pollyannalarımı öldürüyor...
yoksun işte...
olmayacaksın hiçbir zaman
bunların hepsi kendi kendimi kandırmacalarım
heyecan arayışlarım
aptal aptal umutlanmalarım
ve
bu kez seversin sanmalarımmış...

25 Eylül 2009 Cuma

ankarayı sevmiyordum ya senmişsin sebebi...ankara seninle güzelmiş...
hatta uykusuz kalmak..
yolculuk yapmak...
yalan söylemek...
parasız kalmak bile...
hepsi seninle güzel...

19 Eylül 2009 Cumartesi

veee günler sonra bloguma girebildim. deniyorum deniyorum açılmıyo çıldırmıştım kaç gündür... şimdi rahatladım. ohh:)

tek rahatlatan şey bu diil. 2 haftadır turkcell hattımı vodafona geçirmeye çalışıyordum. yok yağmur yağdı, yok sel bastı derken git-gel git-gel günlerdir telef oldum. ama bugün birde baktım ki mucize gerçekleşmiş ve vodafona geçmişim. rahatladım mı evet. ama tam olarak değil neden çünkü 3000 bedava mesaj yapamadım. şuanda hizmet veremiyorlarmış daha sonra tekrar deneyecekmişim.denerim annem denerim. bi 15 gün de onu denerim ben! olan kardeşimin bedava mesajlarına oldu. onları da bitirmek üzereyim çünkü. ehehe abla olmayı böyle zamanlarda seviyorum:))


doğan görünümlü şahin (ama doğan olma yolunda ilerlemekte kendisi) bayram izinleri kaldırıldı gelemiyorum dedi beni sinir etti. oysa ne güzel planlar yapmıştım... daha önce demiştim plan konusunda ayıptır söylemesi iiyimdir:) neyse artık başka bi sefere erteledik onları.

ama içimdeki paranoyak hatun da ortaya çıktı. kaybolmuş muydu ki diye sorulmasın rica ederim:) izinler iptal olmadı gitti de bi yerlerde fink mi atıyo diye düşünmeden de edemedim.yapar mı yapar zerre kadar güvenmiyorum. bu ne sevgi ahh bu ne ızdırap...hem sevip hem nefret etmek de zor blog kardeşlerim.


uzun zamandır kırmızılıyla da konuşamıyorduk. üzerinize afiyet bugün knt yükledim de aradım. onu da biraz çıldırttım şöyle ki muhterem bir şahıs konuşurken beni baymıştı şöyle oldu böyle oldu bıdıbıdı diye.. aynı konuşmayı bende kırmızılıya yaptım böyle olmuş şöyle dedi diye..:) zincirleme bi kafa ütüleme operayonu oldu ehehehe:) pişman değilim eylemlerime devam edicem:)
hepinizi öper bayramınızı kutlar sevgiler sunarım:)

14 Eylül 2009 Pazartesi

zahir'e


babamın işi gereği ilkokul 1 ve 2 yi bitliste okudum. ordayken, bizim sınıfta bi çocuk vardı. zahir. böyle esmer, kısa saçlı, zayıf bi çocuktu. sınıfta en çalışkan bizdik. erkeklerde o kızlarda ben:) en çabuk bizim elmamız kızarırdı,en çok biz parmak kaldırırdık, en yüksek notları biz alırdık:) en sevdiğim arkadaşımdı.


hiç unutmam bi hafta sonu bize gelmişti. o zamanlar bizde commodore 64 var yüzyılın icadı..:) oyun oynuyoruz. aptal bi çocuğu, suya düşürmeden su kaplumbağalarının üzerinden atlatıp karşıya geçirmece ve papağana elma taşımaca. şimdi aptal bi oyun gibi geliyor ama o zaman çok severdim. annem bize kek yapmıştı. çay-kek eşliğinde oyun oynamış çok da eğlenmiştik. ne güzel bi gündü...


sonra babamın tayini çıktı. giderken mutlu muydum hatırlamıyorum. sanırım öyleydim.. o zamanlar bitlis bir çocuk için pek de eğlenceli bi şehir değildi çünkü. kardan başka oynayacak birşey yoktu. taş evler ve metrelerce kar... ama çocukluğumun en mutlu günleriydi. keşke hep orada kalsaydık...


döndükten sonra ben eski okulumu, arkadaşlarımı çok aramıştım. yeni sınıf arkadaşlarım gıcıklardı biraz. beni pek oyuna almazlardı. oyunlarını bilmiyordum bi kere. garip hareketler yapılan bi ip atlama.. sonra çin çan... biz onları oynamazdık ki. bir de sınıfta herkesin bi sevgilisi vardı. bana da demişlerdi sen kimle eş olmak istiyorsun diye. anlamıyordum..sonradan biraz fazla mı anlar oldum ne:) neyse bu konumuz değil:)))


sonra zahir'e mektup yollamıştım. özlediğimi söylemiştim. zarfa kitap etiketleri koymuştum. hediye...o da cevap yazmıştı. hediye olarak da saç kurdelası göndermişti...ne güzeldi...


sonra koptuk.. ama ben aklıma geldikçe acaba ne yapıyordur diye hep düşündüm onu. ve.. ve.. ve facebookta bulduk birbirimizi. istanbuldaymış... mimar olacakmış... nasıl mutlu oldum anlatamam. özledim diyemiyorum bu daha başka bi duygu ama kanlı canlı görmek istiyorum. istanbula gidince ilk görmek istediğim insanların başında geliyor.


bunları neden anlattım bilmiyorum. içimden geldi. istanbula da gidemiyorum zaten. kaç zamandır aklımda ama para bulamadım bi türlü.umarım ben gidene kadar o bi yere kaybolmaz.


bide canım uçkun istedi.. bilir misiniz bilmem. bende bitlisteyken yemiştim en son. yeşil pırasa gibi uzun uzun bişey. muz gibi kabuğu soyuluyo. hafif mayhoş bi tadı var falan. olsaydı da yeseydik hem de çocukluğumuza dönseydik şimdi ne güzel olurdu...
not: fotodaki çocuklar biz diiliz netten arak:)

12 Eylül 2009 Cumartesi

olmadığında tırım tırım aranan, olduğunda dert tasa getiren ama aynı zamanda mutlu da eden iki ucu boklu değneksin...

9 Eylül 2009 Çarşamba

gönderdiğin mesajla uykumdan uyandırdın. merak etme kızmadım:)

7 Eylül 2009 Pazartesi

aferin sana. yine keyfimin içine sıçmayı başardın. tüyü de dik tam olsun!

4 Eylül 2009 Cuma

mutlu günler efenim...


bugün sabahtan beri üstümde aptal bi şaşkınlık, salak bi mutluluk var... ne yapıyorum diyorum sonra da mal mal gülümsüyorum. koca kafalısın, dengesizsin falan ama beni mutlu ediyorsun ulan!



bak çok mutluyum içine sıçma. adam ol tamam mı! ben seni üzmek istemiyorum diye çıkma karşıma kırarım kafanı.




açtım nah neh nah diye bağıra bağıra şarkı söylüyorum. söylemekle kalmayıp bi de dans ediyorum:) şarkı nasıl koyulur bilsem yapıcam ama bilmiyorum sözlerle idare edin.




I got on the phone and called the girls,said:


Meet me down at Curly Pearls,


for a Neh nah neh


In my high heeled shoes and fancy fads,


I ran down the stairs


hailed me a cab,going Neh nah neh


.................




zaten bedava msjlarım da bitti. ooooh:)

kızdım çekilin ayakkabı fırlatıcam!

bu gece siyaset meydanını izlediniz mi bilmem. kürt açılımını çocukların bakış açısından değerlendirmeye çalıştılar. farklı illerden pek çok çocuk bu konudaki düşüncelerini, yapılması gerekenleri söylediler. lunaparkları olmadığını söyledi kimileri, kimileri öğretmen dedi, kimileri istiklal marşı.tamam hepsi çocuk nihayetinde.. hepsine amenna ama ece temelkuran beni çıldırttı.
doğuda polislere askerlere taşla saldıran çocukların karşılık olarak onlardan şeker oyuncak aldığını söyleyen bir çocuğa o taşları atanların haklı olduğunu söyledi resmen yaa.

ece bir çocuğa soruyor:
sen hayatında hiç herhangi birine taş attın mı?
çocuk- ewt
ece- neden attın peki?
çocuk-kızmıştım o yüzden attım.
ece- insanlar kızdıkları zaman böyle şeyler yaparlar. o çocukların neler yaşadığını neler hissettiğini anlayabiliyor musun şimdi?
çocuk-????

bu ne densizlik kendini bilmemezlik yaa. ne yani o zaman kızdığımız zaman hepimiz taş atalım saldıralım bu mudur?
ben bir öğretmenim ve benis evmeyen kızan gıcık olan öğrencilerim elbette ki olacaktır. onların kızdığı için bana taş atmaya hakkı var mı. yada soruyorum.ben eceye bu aptal konuşması yüzünden kızdım mesela. taş yok elimde ama çıkarıp ayakkabımı fırlatmaya hakkım var mı?