zahir'e

babamın işi gereği ilkokul 1 ve 2 yi bitliste okudum. ordayken, bizim sınıfta bi çocuk vardı. zahir. böyle esmer, kısa saçlı, zayıf bi çocuktu. sınıfta en çalışkan bizdik. erkeklerde o kızlarda ben:) en çabuk bizim elmamız kızarırdı,en çok biz parmak kaldırırdık, en yüksek notları biz alırdık:) en sevdiğim arkadaşımdı.

hiç unutmam bi hafta sonu bize gelmişti. o zamanlar bizde commodore 64 var yüzyılın icadı..:) oyun oynuyoruz. aptal bi çocuğu, suya düşürmeden su kaplumbağalarının üzerinden atlatıp karşıya geçirmece ve papağana elma taşımaca. şimdi aptal bi oyun gibi geliyor ama o zaman çok severdim. annem bize kek yapmıştı. çay-kek eşliğinde oyun oynamış çok da eğlenmiştik. ne güzel bi gündü...

sonra babamın tayini çıktı. giderken mutlu muydum hatırlamıyorum. sanırım öyleydim.. o zamanlar bitlis bir çocuk için pek de eğlenceli bi şehir değildi çünkü. kardan başka oynayacak birşey yoktu. taş evler ve metrelerce kar... ama çocukluğumun en mutlu günleriydi. keşke hep orada kalsaydık...

döndükten sonra ben eski okulumu, arkadaşlarımı çok aramıştım. yeni sınıf arkadaşlarım gıcıklardı biraz. beni pek oyuna almazlardı. oyunlarını bilmiyordum bi kere. garip hareketler yapılan bi ip atlama.. sonra çin çan... biz onları oynamazdık ki. bir de sınıfta herkesin bi sevgilisi vardı. bana da demişlerdi sen kimle eş olmak istiyorsun diye. anlamıyordum..sonradan biraz fazla mı anlar oldum ne:) neyse bu konumuz değil:)))

sonra zahir'e mektup yollamıştım. özlediğimi söylemiştim. zarfa kitap etiketleri koymuştum. hediye...o da cevap yazmıştı. hediye olarak da saç kurdelası göndermişti...ne güzeldi...

sonra koptuk.. ama ben aklıma geldikçe acaba ne yapıyordur diye hep düşündüm onu. ve.. ve.. ve facebookta bulduk birbirimizi. istanbuldaymış... mimar olacakmış... nasıl mutlu oldum anlatamam. özledim diyemiyorum bu daha başka bi duygu ama kanlı canlı görmek istiyorum. istanbula gidince ilk görmek istediğim insanların başında geliyor.

bunları neden anlattım bilmiyorum. içimden geldi. istanbula da gidemiyorum zaten. kaç zamandır aklımda ama para bulamadım bi türlü.umarım ben gidene kadar o bi yere kaybolmaz.

bide canım uçkun istedi.. bilir misiniz bilmem. bende bitlisteyken yemiştim en son. yeşil pırasa gibi uzun uzun bişey. muz gibi kabuğu soyuluyo. hafif mayhoş bi tadı var falan. olsaydı da yeseydik hem de çocukluğumuza dönseydik şimdi ne güzel olurdu...

not: fotodaki çocuklar biz diiliz netten arak:)