hayatım boyunca bir kereden başka hiç keyif almadım yağan yağmurdan. ne kadar çok ıslanmıştım o gece.. hiç acelem yoktu eve ulaşabilmek için. yağmurun her bir damlası indikçe üzerime ayrı bir mutluluk katmıştı bana. sırılsıklam eve döndüğümde bir şikayetten ziyade yüzümde aptal bir gülümseme vardı.mutluydum...
o bir istisanaydı...
sevmiyorum ne pencereden yağmuru izlemeyi,ne yağmurda yürümeyi ne de ıslanmayı...
5 yorum:
yağmurla ilgili biraz daha düşün derim.bence en güzel doğa olaylarından biri...anılara takılıp,yağmurun zevkini unutmak pek akla yatkın gelmedi...
ben de sevmiyorum yağmurda ıslanmayı ama ıslananları izlemeye,o telaşı görmeye bayılıyorum,herkeste bi telaş bi ıslanma korkusu acele atılan adımlar çok güzel oluyor buğulu camlardan izlemek ..
anılara falan takıldığım yok.eskiden de sevmezdim şimdi de sevmiyorum.
bi kere keyif aldım hayatımda o kadar...
zaten yağmuru bu kadar seven varken benim sevgime ihtiyacı yok gibi..:)
:) siz yeteri kdar seviyorsunuz mu demek şimdi bu :)
ewt yeteri kadar seveni var:) yağmur hakkında o kadar çok şey okudum ki bu aralar...herkes şemsiyeyi kapıp yağmurda yürümenin,pencere kenarında izlemenin yada çıkıp ıslanmanın ne kadar güzel birşey olduğundan bahsetmiş..
ben sevmediğimi dile getirsem, ne izlesem nede çıkıp ıslansam yağmur hatır gönül koymaz diye düşündüm..:)
Yorum Gönder