birinin beni sevmesine o kadar çok ihtiyacım var ki...
ve aynı ölçüde sevmeye...
ama yarım yamalak sevmesin kimse beni. üzüyorum. parça parça ediyorum o insanı. sevgisine inanmadırmadığından mı yoksa ben verilecek bütün değerleri başka yerlerde fütursuzca harcadığımdan mı bilmiyorum, umursamıyorum ve kırıyorum. istemeden demicem isteyerek yapıyorum çünkü. üzüleceğini bile bile... sanma ki kızmıyorum kendime.. kızıyorum tabi ki. hatta vicdan azabı bile çekiyorum sonraları ama yapıyorum işte...
güvenmiyorum kimseye. bana da güvenmesin kimse. güvenilecek biri değilim çünkü. benim suçum değil bu güvendiğim insanlar öğretti böyle olmayı. öyle ani gittiler ki... bir gün sarılıp öperken ertesi gün yok oldular hep. yalvarırcasına yapma, gitme dediğimde cevap bile vermediler. o yüzden üzdüm evet. belki intikam almak için yapmış, suçluların cezasını masumlara kesmiş bile olabilirim. (bak yalan söylüyorum burda. "olabilirim" değil, bilinçsizce değil, "belki" değil... öyle yaptım)
ama biliyo musun aslında hiç sevmiyorum bu kızı. 24 yıldır tanıyorum bu değil o. içimde bi yerlerde iyilik kırıntılarını hissediyorum hala. ii bir maça kızı var orda köşeye sıkışmış. 8 canını kaybetmiş bir kedi gibi...
şimdi diyorsundur böyle biri hangi hakla sevilmeyi istiyor olabilir. sen beni inandır sevgine, ben seni inandırayım içimde kalan iyiliğe. birlikte sevelim işte... senden biraz ilgi, benden de özveri olsun. yalansız, katışıksız, masum olsun. en baştan olsun.
sen bilmezsin neler yapar bu kız bi sevse varya... ama bi sevse işte...
